حقوق مالى خود را ادا كرده و چيز ديگرى بدهكار نيست ; خداوند تبارك و تعالى در قرآن شريف در توصيف متّقين چنين فرموده است : ( و فى اموالهم حقّ للسّائل و المحروم ) ( 1 ) در اموال آنان حقّى براى سؤال كنندگان و محرومين وجود دارد . اين چه ثروتمند مؤمنى است كه در كنارش بينوايى با شكم گرسنه سر به زمين گذاشته است ؟ اين چه ثروتمند مؤمنى است كه دختر همسايه اش به علّت فقر به خانه شوهر نرفته است ، يا پسر همسايه اش بر اثر فقر توان ازدواج نداشته و به گناه افتاده است ؟ به هرحال طبق اين فرموده حضرت ثروتمندى و فقر در اين دنيا براى امتحان است ; اگر فقير در فقر و نادارى خود صبر كند ، شكرگزارى خداوند عالم را كرده است ، ولى اگر نزد اين و آن شكوه كند در حقيقت ناشكرى خدا را كرده است . « ثُمَّ قَرَنَ بِسَعَتِهَا عَقَابِيلَ فَاقَتِهَا ، وَبِسَلامَتِهَا طَوَارِقَ آفَاتِهَا ، وَبِفُرَجِ اَفْرَاحِهَا غُصَصَ اَتْرَاحِهَا » ( پس به فراخ روزيها سختى هاى فقر و پريشانى را ، و به سلامتى اشخاص آفتهاى ناگهانى را ، و به شاديهاى آنان غصّه ها و اندوههاى گلوگير را مقرون ساخت . ) « عقابيل » جمع « عُقبولة » به معناى تبخال است و آن وقتى است كه انسان از درون بدن تب مىكند ، يعنى يك اشكالات و ميكروبهاى درونى پيدا شده كه اين تبخال نشانگر آن است . « عقابيل فاقتها » يعنى تبخالهاى فقر و بدبختى . فرموده اند : « ثمّ قرن بسعتها عقابيل فاقتها » خداوند تبخالهاى فقر و تنگدستى را با ثروتمندى درآميخت . در اين عبارت ورشكستگى كه نشانه فقر و تنگدستى است به تبخال كه نشانه بيمارى درونى است تشبيه شده ; همان گونه كه تبخال كه علامت وجود يك ميكروب درونى است به لب انسان ظاهر مىشود و نشان مىدهد كه اين شخص

--> 1 - سوره ذاريات ، آيه 19